Apel për ndihmë, familja Terziaj nga Shkupi, pret ndihmën tonë

Po të pyesësh fqinjët për Agimin të gjthëve ju dilnin ofshama nga goja për jetën dhe vuajtjet që kanë perjetuar ai familja e tij nëpër dekada. Por ata nuk dëshironin të flisnin përpara kamerrës edhe pse kishin shumë për të treguar. 

 

 

Tani ata janë pa asnjë mbështeje, morale apo  financiar, thjesht,  në derën e tyre nuk troket askush për t’u ndihmuar.

 

"Katastrof ë është Agimi, vëllai është i verbër  50 %. Shyqyr Zoti i ka dhënë një farë fuqie me u kujdes për ato se edhe ai i smurë është. Baba i ka vdekur që 45 vite, i ka lënë 10 vjet këto, që atëher jetimë janë rritur. Babai i tyre ka punuar në një ndërmarrje dhe mori sulm, vdiq. Mbeti vetëm nëna me fëmijët. Jetën e ka pas krejt me vështirësi, gjithmonë kanë hequr keq. Askush nuk u’a ka hapur derën. Do i lumi Zot , e kemi ndonjw  festë e u ndihmojnë, se ndryshe hiç, ama bash hiç nuk ua hap derën, askush", tha një fqinj.

 

Motrat e tij rrinë në këto dy dhoma, me dritaret e mbuluara me perde, tërsisht të izoluara nga bota. Agimi vëllau I tyre, nuk pranonte të xhironim motrat e tij, sepse frikesohej për ndonjë veprim të papritur që mund të bënin nga sëmundja që I ka goditur. Ata jetojnë këtu në mes baltës, mykut dhe erës së keqe. Sikur të mos mjaftonin smundjet tjera, motrat e tij të verbëra, nga papastërtija  kishin fituar edhe sëmundje në lëkurë. 

 

Agimi dukej fjalëpak  dhe nuk ndëgjohej duke u ankuar por gjithmon ishte falenderues që smundja e tij nuk në të njejtin nivel të motrave. Ata nuk marrin as ndihmë sociale nga shteti!

 

Sa është e vështir Agim të kujdesesh për dy motrat? 

 

 

Sa vjeqare janë motrat? 

 

 

Kjo familje ka nevojë jo vetëm për mbështetjen e bamirësve por edhe të institucioneve shtetërore sepse antarët e saj nuk posedojnë asnjë  dokument identifikimi. Ata kanë nevojë për shtëpi të re, ushqim, kujdes të vazhdueshëm dhe mbrojtje institucionale të cilat ju kanë munguar gjithë jetën.